شمارهٔ ۵۴

از قطران تبریزی در دیوان اشعار - رباعیات

تا مهر فکند بر من آن سرو بلند
مهر همه عالم از دل من برکند
چون مهر ز چرخ بر زَمی نور افکند
مه را چه خطر باشد و کُه را چه گزند

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید