رباعی شمارهٔ ۱۷

از خیام نیشابوری در رباعیات

این کهنه رباط را که عالم نام است
و‌آرامگه ابلقِ صبح و شام است
بزمی‌ست که واماندۀ صد جمشید است
قصری‌ست که تکیه‌گاه صد بهرام است

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید