رباعی ۱۰

از خیام نیشابوری در ترانه‌های خیام (صادق هدایت) - راز آفرینش [ ۱۵-۱]

دوری که در [او] آمدن و رفتنِ ماست،
او را نه نهایت، نه بدایت پیداست
کس می‌نزند دمی در این معنی راست،
کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست؟!

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید