حکایت شمارهٔ ۱۶

از سعدی شیرازی در گلستان - باب سوم در فضیلت قناعت

یکی از عرب در بیابانی از غایتِ تشنگی می‌گفت:
یا لَیْتَ قَبْلَ مَنِیَّتي یَوْماً أَفُوزُ بِمُنْیَتي
نَهْراً تُلاطِمُ رُکْبَتي وَ أَظَلُّ أَمْلَأُ قِرْبَتي

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید