شمارهٔ ۲۴

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن

چون قاعدهٔ وجود پنداشتن است
و افزون طلبی ما کم انگاشتن است
تا چند چو کرم پیله بر خویش تنیم
چون هرچه تنیده، رَسْم، بگذاشتن است

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید