شمارهٔ ۳۹

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

جانا زغمت بسوختی جان، ما را
نه کفر گذاشتی نه ایمان، ما را
چون دانستی که نیست درمان، ما را
سر در دادی بدین بیابان، ما را

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید