باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان
از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱
آن ماه که از کنار شد بیرونم در ماتم او کنار شد پر خونم دوشش دیدم به خواب در،خفته به خاک گفتم: چونی گفت: چه گویم چونم...
شمارهٔ ۲
ماهی که چو برق کم بقا آمده بود چون رفت چنین زود چرا آمده بود هر کس گوید کجا شد آن دُرِّ یتیم من میگویم خود ز کجاآمده بود...
شمارهٔ ۳
کس بر سر جیحون رقمی جوید باز وز کیسهٔ قارون دُر میجوید باز گر مُرد کسیت چند جویی بازش از دریائی که شبنمی جوید باز...
شمارهٔ ۴
پیمانهٔ خاک گشت آن چشمهٔ نوش وان چشمهٔ خورشید باستاد زجوش مانندهٔ مرغ نیم بسمل بدریغ لختی بطپید و عاقبت گشت خموش...
شمارهٔ ۵
دردا که گلم میان گلزار بریخت وز باد اجل بزاری زار بریخت این درد دلم با که بگویم که بهار بشکفت گل و گل من از بار بریخت...
شمارهٔ ۶
ماهی که چو مهر عالم آرای افتاد تا هر کس را به مهر او رای افتاد دی میشد و میکشید موی اندر پای و امروز چو موی گشت و از پای...
شمارهٔ ۷
آه از غم آن که زود برگشت و برفت بگذشت چنانکه باد بر دشت و برفت چون گل به جوانی و جهان نادیده بگذاشت هزار درد وبگذشت وبرف...
شمارهٔ ۸
میگریم ازان مهوشم و میگریم شکّر چو لبش میچشم و میگریم خاکی که بدو رسید روزی قدمش در دیدهٔ خود میکشم و میگریم...
شمارهٔ ۹
ای دل بگری بر من مسکین و مپرس بیزاری کن ز جان شیرین و مپرس کان خفتهٔ خاک من بخوابم آمد گفتم: چونی گفت که میبین و مپرس...
شمارهٔ ۱۰
دی بر سر خاک دلبری با دل ریش میباریدم خون جگر بر رخ خویش آواز آمد که چند گریی بر ما بر خویش گری که کار داری در پیش...