شمارهٔ ۱۸

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق

تا عشق نشست ناگهی در سر من
برخاست ازین غم دل غم پرور من
هرگز به چه باز آید مرغِ دل من
تا بازآید برین که رفت از بر من

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید