شمارهٔ ۷۰

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد

شمعی که ز سوز خویش بر خود بگریست
این خنده به سر بریدنش باری چیست
در عشق چو شمعِ مرده میباید زیست
پس در همه کس چو شمع روشن نگریست

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید