شمارهٔ ۱۶

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه

پروانه به شمع گفت: غم بیشستی
گر سوز من و تو را نه در پیشستی
هرچند سرِ منت نبودست دمی
ای کاش که یک دمت سرِ خویشستی

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید