شمارهٔ ۱۰

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد

گل بی سر و پای خویشتن می‌انداخت
خود را به میان انجمن می‌انداخت
از رشک رخت به خاک ره می‌افتاد
پس خاک به دست با دهن می‌انداخت

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید