شمارهٔ ۱۳

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد

گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست
وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست
تا بادِ صبا بر سرِ گل مُشک افشاند
مینازد از آن باد که اندر سرِ اوست

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید