باب چهل و سوم: در صفت دردمندی عاشق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

شعر

فهرست اشعار

خواهی که ز شغل دو جهان فرد شوی با اهل صفا همدم و همدرد شوی غایب مشو از دردِ دلِ خویش دمی مستحضرِ درد باش تا مرد شوی...

در عشق اگر جان بدهی جان اینست ای بی سر و سامان! سرو سامان اینست گر در ره او دل تو دردی دارد آن درد نگه دار که درمان اینس...

کم گوی که ترک حرف میباید کرد واهنگ رهی شگرف میباید کرد جانی که ازو عزیزتر چیزی نیست در درد و دریغ صرف میباید کرد...

عاشق ز همه کار جهان فرد بود از هر دو جهان بگذرد و مرد بود پیوسته دلش گرم و دمش سرد بود از ناخنِ پای تا به سر درد بود...

بس سر که به زیر تیغ خواهد بودن کان ماه به زیر میغ خواهد بودن تا یک نفسم ز عمر میخواهد ماند تسبیح من «ای دریغ!» خواهد بود...

برقی که ز سوی دوست ناگه برود در حال هزار جان به یک ره برود هر لحظه ز سوی اودرآید برقی صد عالم در دم آرد آنگه برود...

کو جان که به چاره چارهٔ جان کنمش کو دل که علاجِ دلِ حیران کنمش دردی دارم که هیچ نتوانم گفت دردی که بتر شود چه درمان کنمش...

دل را چو به دردِ عشق افسون کردم از شهر نهاد خویش بیرون کردم چون راز ونیاز هر دو معجون کردم آنگاه دوای دلِ پرخون کردم...

دل چون دل من غم زده نتواند بود صد واقعه بر هم زده نتواند بود تا شربت عالم نشود خونابه قوت من ماتم زده نتواند بود...

چندان که به جهد اسب جان میرانم چون مینگرم هنوز در زندانم از بس که زدم آه ز دردِ دلِ ریش بیم است که با آه برآید جانم...

1/3