شمارهٔ ۷

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن

ای دل هر دم غمی دگرگون میخور
گردن بنه و قفای گردون میخور
وانگاه سری که گوی ره خواهد شد
بر زانوی اندوه نِه و خون میخور

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید