شمارهٔ ۶۳

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید

چون بادیهٔ عشق، مرا پیش آمد
هر گامم ازو ز صد جهان بیش آمد
دل رفت و درین بادیه تک زد عمری
خود بادیه او بود چو با خویش آمد

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید