باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

شعر

فهرست اشعار

لعلت که خجل کرد گل رعنا را از پسته نمود خالِ مشک آسا را میخواستم از پستهٔ سبزت شکری تو بر در بسته خط نوشتی ما را...

چون دیده به روی تو نظر بگشاید از هر مژهای خون جگر بگشاید در صد گره‌ام ز زلف خم در خمِ تو تا پسته به یک تنگ شکر بگشاید...

جانم که به لب از لب لعل تو رسید دل تحفه به پیش لب لعل تو کشید خوی خشک نمیکند زخون چون گل لعل زان سنبل ترکز لب لعل تو دمی...

زلفِ تو سرِ درازدستی دارد چشمِ تو همه میل به مستی دارد امّا دهنت که ذرّهای را ماند یک ذرّه نه نیستی نه هستی دارد...

ای کرده پسند از دو جهان چاره منت حقّا که دریغ دارم از خویشتنت چون بیخورشید ذرّه را نتوان دید بیروی تو در چشم کی آید دهنت...

بنگر که دلم چه گونه مظلوم نمود گر زلف تو در وجود معدوم نمود گر زلف ترا حال پریشانی داشت از رستهٔ دندان تو منظوم نمود...

لعل تو براتِ کامرانی دهدم منشور به عمر جاودانی دهدم بر روی تو صد بار بمردم هر روز تا لعلِ تو آبِ زندگانی دهدم...

چون توبهٔ تو گناه خواهد افتاد بس کس که به تو ز راه خواهد افتاد ای ماه! به صَدْقَه یک شکربخش مرا کاین صَدْقه به جایگاه خو...

زانگه که مرا سوی تو آهنگ افتاد صبر از دلِ من هزار فرسنگ افتاد هر کز دهنِ تو یک شکر کرد سؤال تا در نگریست در دمی تنگ افتا...

فرسودنِ لعلِ آبدارت بر من بنمودنِ زلفِ بیقرارت بر من یک بوسه بخواهم و صدم عشوه دهی وآنگه گویی ازین هزارت بر من...

1/4