شمارهٔ ۴۷

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد
بی مهر از آن است که هندوی افتاد
زان گشت چنین شکسته کز غارت جان
از بس که شتاب کرد بر روی افتاد

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید