باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

شعر

فهرست اشعار

هر روز سرِ زلفِ تو کاری نهدم در حلقهٔ خویش باکناری نهدم چشم تو که خارِ مژه در جان شکند هر لحظه ز مژگانِ تو خاری نهدم...

لعلت به صواب هیچ کس دم نزند رای شکری با همه عالم نزند وین نادرهتر که چشم تو از شوخی صد تیر زند که چشم بر هم نزند...

چشمِ سیهت که فتنهٔ آفاق است جانم ز میان جان بدو مشتاق است و ابروی تو ریخت آب رویم بر خاک کابروی تو پیوسته به خوبی طاق اس...

هر دم به حیل زخمِ دگر سانم زن وز نرگسِ مست تیرِ مژگانم زن تیرِ مژه چون کشیدهای در رویم دل خود بردی بیا و بر جانم زن...

هم زلف تو از برونِ دل در تاب است هم خطِّ تو از چشمهٔ دل سیراب است وان نرگسِ نیم مستِ شوریدهٔ تو گر باده نخوردست چرا پرخو...

در عشقِ تو عقل و هوش مینتوان داشت جان مست و زبان خموش مینتوان داشت عقلِ منِ دلسوخته را چشم رسید کز چشمِ تو عقل گوش مینتو...

تا ابروی طاقِ تو کماندار افتاد تیرِ مژه جفتِ او سزاوار افتاد در من نگر و گره بر ابروی مزن کز ابرویت گره برین کار افتاد...

دردی که ز تو به حاصلم می‌آید دور از رویت دل‌گسلم می‌آید تیرِ مژه از کمانِ ابرو آخر چند اندازی که بر دلم می‌آید...

تا غمزهٔ چشم رهزنت راهم زد صد تیرِ جفا بر دلِ آگاهم زد بس سنگدل و ستمگرت میبینم بشتاب که سنگ و سیم را خواهم زد...

چون خطِّ رخت هست روان چندینی تا چند کنی قصد به جان چندینی ابروی تو بر من که کمانی شدهام از بهرِ چه میکشد کمان چندینی...

1/2