شمارهٔ ۱۴

از جامی در دیوان اشعار - خاتمة الحیات - قطعات

دی گفت عارفی که مضیق خم سپهر
از محنت عوام عجب تنگ خانه ایست
گفتم ز تنگ خانه یکی نقطه محو کن
کز منت لیام عجب ننگ خانه ایست

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید