رباعی ۸۱

از خیام نیشابوری در ترانه‌های خیام (صادق هدایت) - هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]

روزی که نهالِ عمر من کنده ‌شود،
و اجزام ز یک‌ دگر پراکنده شود
گر زان‌ که صراحیی کُنند از گِل من،
حالی که ز باده پُر کنی زنده شود

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید