بخش ۱۱ - حکایت

از سعدی شیرازی در بوستان - باب هشتم در شکر بر عافیت

ز ره باز پس مانده‌ای می‌گریست
که مسکین تر از من در این دشت کیست؟
جهاندیده‌ای گفتش ای هوشیار
اگر مردی این یک سخن گوش دار
برو شکر کن چون به خر بر نه‌ای
که آخر بنی آدمی، خر نه‌ای

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید