شمارهٔ ۱۲۲

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

چون بهله بصید دلم آن مست بر آرد
نی دل، که بتاراج جهان دست بر آرد

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید