شمارهٔ ۱۵۵

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

دلم چون نامه از حرفش فراموشی نمیداند
زبانم، چون زبان حال، خاموشی نمیداند

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید