شمارهٔ ۱۷۴

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

رفتم از خود، خویشتن را بس که دزدیدم به خود
رشته عمرم گسست، از بس که پیچیدم به خود

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید