شمارهٔ ۱۷۹

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

ز گرم رویی حسن تو، سخت میترسم
که رفته رفته جمال تو آفتاب شود

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید