شمارهٔ ۱۹۰

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

روزگاری که منش سر بقدم میسودم
زلف او در عدم آباد کمر میگردید

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید