شمارهٔ ۲۲۱

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم
ز امیدی که هم در ناامیدی هست، نومیدم

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید