شمارهٔ ۳۱

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

دل در ره او تصرّف خویش ندید
یک ذرّه در آن راه پس و پیش ندید
آنجا چو فروماندگی لایق بود
چیزی ز فروماندگی بیش ندید

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید