شمارهٔ ۱۷

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب چهل و سوم: در صفت دردمندی عاشق

هر لحظه دل و جان به غمی تازه درند
آواره شده به عالمی تازه درند
گر باشد یک غمم چه غم باشد ازان
یک یک جزوم به ماتمی تازه درند

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید