شمارهٔ ۱۹

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن

تا کی باشی چو آسمان در تک و تاز‌؟
در زیر قدم شو چو زمین پستِ نیاز
گر صبر کنی‌، صبر کند کار تو راست
ور نه پس و پیش می‌دو و کژ می‌باز

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید