شمارهٔ ۲۰

از عطار نیشابوری در مختارنامه - باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن

گر همچو فلک سالک پیوسته شوی
آخر چو زمینِ پست بنشسته شوی
ای بس که دویدم من و عشقش می‌گفت:
آهسته تَرَک‌! که زود آهسته شوی

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید