شمارهٔ ۱۱۴

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

گندم ز بیقراری ما از برای نان
خندید آنقدر که شکم بر زمین نهاد!

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید