شمارهٔ ۱۲۴

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

عالمی پر شده از پرتو خورشید رخش
شرم او باز زما چشم رمیدن دارد

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید