شمارهٔ ۱۲۵

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

چو خاک تیره، مشو فرش در بیابانی
که گردباد چونی ریشه در زمین دارد!

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید