شمارهٔ ۱۷۷

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

گر تویی لیلی، ز حسنت کوهها دریا شود
ور منم مجنون، ز شورم شهرها صحرا شود

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید