شمارهٔ ۲۰۶

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - ابیات پراکنده

ز بس داغست از رنگینی لبهای میگونش
بمثقب رگ زنی گر لعل را، ناید دگر خونش

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید